رد شدم. از کوچه ای که داشتند در آن پیردختری را به قصد کشت می زدند رد شدم. دم صبح بود، گربه ها گوش خیابان را کر می کردند و من توی یک خیابان فرعی از کنار کوچه ای که در آن پیردختری را به قصد کشت می زدند، رد شدم. ترسیده بودم. و صدای جیغ پیردختر گوشم را کر می کرد. رد شدم و صدای جیغ مثل آخرین کورسوی امید فروغ دردناکش در خون خفه شد. دویدم. به سرفه افتادم ولی دویدم و تا توانستم دور شدم. هوا روشن شد و گرمای منزجر کننده ی یک تاریخ نحس پهن شد کف خیابان. دویدم و دور شدم تا عمق شب و ماه تا بناگوش آسمان خنده ی معتادش کش می آمد. ایستادم. توی گوشم صدایی زنگ می زد. صدای توی سرم شلیک شد در قفسه ی سینه ام. سین

من هنوز کنج خانه نشسته ام و به مرگ فکر می کنم. پشت پنجره دنیا به دنبال دُمش دور خودش می چرخد. من دنیا را نگشته ام. من تمام دنیا را نگشته ام و هنوز ذهنم را تصاویر انتنزاعی و ایده آل پر می کنند. جاده، آسمان صاف کویر، رأس الجدی، کمربند لعنتی راه شیری دور سرم و تمام ترک های زمین روی تنم. زمان هم مثل یک